Le chant des goals - over muziek, sport, mensen en mythes

Le chant des goals (NL)-

o- Er zijn verhalen die groter zijn dan een club, een lied of een melodie. Ze waaien door de tijd, kruisen grenzen en verbinden zelfs mensen die elkaar nooit hebben ontmoet. Zo is het ook met Union Saint-Gilloise: een Belgische club die niet enkel voetbal speelt, maar ook folklore ademt. 

Vele voetbalfans kennen het beroemde “Bruuuuuuuuuuxelles, ma ville je t’aime…” dat onophoudelijk weerklinkt op de tribunes in het Dudenpark. Maar echte Unionisten zingen, met de passie die Union kenmerkt, ook het meer dan honderd jaar oude clublied Le chant des goals, met het refrein “C’est l’Union qui sourit”. [*]

AI disclaimer

DEAF8 logo -o-

De muziek van DEAF8 is mede tot stand gekomen met behulp van artificiële intelligentie. Dat vermeld ik niet alleen uit transparantie, maar ook uit respect voor de ambachtelijke waarde van menselijke creatie. Ik ben me er ten volle van bewust dat AI een bedreiging kan vormen voor echte musici, componisten en uitvoerders -mensen die hun ziel, hun adem, hun imperfectie en hun emotie in elke noot leggen. [*]

Ode to the Belgian football champion 2025: Union Saint-Gilloise

We are the Champions!!

90 years after the previous title, it has finally happened: USG has secured a well-deserved new championship title after the most spectacular series ever played in the history of the playoffs.

DEAF8 tribute to the new champion!

Spotify.com - Union Rising - Number one

AI disclaimer

Liga voor Mensenrechten ontdekt ook het Rock Werchter Festival polsbandje

Na mijn blogitem van 2 jaar terug hebben Mo en de Liga voor Mensenrechten ook aandacht besteed aan het fenomeen van de RFID-polsbandjes. Dit artikel vermeldt dat deze technolgie in 2013 op Rock Werchter geïntroduceerd werd. Maar dit klopt niet helemaal: er werd reeds in 2012 geëxperimenteerd met "onwetende" festivalgangers, en hier breng ik het levende bewijs :-)

Schuermans is watching us! Dissectie van een Rock Werchter polsbandje.

donderdag 28 juni 2012 - Eerste dag van een nieuwe veelbelovende Rock Werchter 4-daagse. En een free ticket van een goeie maat. Wat wil een mens nog meer om de zomer te starten?  Blink182, Elbow, The Cure, Skrillex en Justice waren meer dan de moeite waard, ... maar er was nog iets wat die avond -vooral de geek in- mij intrigeerde: het Werchter-armbandje dat we bij het binnenkomen om de arm gekneld kregen.

Tot mijn lichte ontgoocheling werden we niet gefouilleerd aan de ingang. Een vriendelijk lachende beveiligingsagent stuurde ons meteen door naar de dame die de tickets inscande. Tot zover ons imago van ruige gasten. De 40 nadert, en dat blijkt zo stilaan zijn gevolgen te hebben.

Na de ticketscan kregen we het klassieke stoffen polsbandje rond de arm gekneld. Meteen daarna werd het bandje voor een scanner gehouden totdat een lampje oplichtte. Die scanner was voor mij iets nieuws en was mij vorige edities niet opgevallen. Waarom moet een stoffen bandje gescand worden? 
Desondanks de fantastische optredens, de toffe sfeer en de nodige drankjes uit Joe Piler's Saloon bleef die vraag hangen.

De volgende dag riep een dissectie van het bandje zich op.